داد و عبارت بودند از ميثب و صافيه و دلال و حسنى و برقه و اعواف و مشربة ام ابراهيم بن رسول الله ( ص ) ، كه همان ماريه قبطيه باشد . قاسم بن سلام از عبد الله بن صالح و او از ليث بن سعد و او از عقيل و او از زهرى روايت كرد كه واقعهء يهودان بنو نضير شش ماه پس از نبرد احد رخ داد و رسول الله ( ص ) ايشان را در حصار گرفت تا رضا دادند كه جلاى بلد كنند و آنچه اشتران از امتعه - جز زره‌ها - توانند كشيد ، با خود برگيرند . آنگاه خداوند در حق ايشان اين آيت نازل كرد كه : سَبَّحَ لِلَّهِ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ وَ هُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ ، هُوَ الَّذِي أَخْرَجَ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ أَهْلِ الْكِتابِ « 1 » - تا آنجا كه گويد : وَ لِيُخْزِيَ الْفاسِقِينَ « 2 » . حسين بن اسود از يحيى بن آدم و او از ابن ابى زائده و او از

--> و ديوارى است كه از چوب و شاخهء درختان و بوته و نظاير آن دور باغ و مزرعه و خانه‌هاى روستايى مىكشند و نيز به معنى همان باغها و مزارع و خانه‌هايى است كه به اين شكل محصور شده است ، و اصطلاحا به آنچه در زبان فارسى « آبادى » ناميده مىشود ، قابل اطلاق است ( البته لفظ حائط به معانى ديگرى از جمله ديوار به معنى اعم و همچنين بستان نيز به كار مىرود ) . ( 1 ) . سورهء حشر ، آيهء يكم و مقدمهء آيهء دوم ، به معنى : به پاكى مىستايد الله را هر چه در آسمان و در زمين است . و اوست آن توانندهء تاوندهء به هيچكس نمانندهء راست كار راست دانش . الله ، اوست كه آن ناگرويدگان اهل تورات را بيرون كرد ( تفسير خواجه عبد الله انصارى ) . ( 2 ) . قسمت اخير آيهء پنجم همان سوره به معنى : و درد زده و رسوا كند آن فاسقان را ( تفسير خواجه عبد الله انصارى ) .